Przedwojenny absolwent Wydziału Filozofii i Nauk Humanistycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, redaktor wydawanego we Lwowie „Miesięcznika Społeczno-Religijnego”. Teolog, biblista, wychowawca i wykładowca a także duchowny adwentystyczny, pracujący od 1924 we Lwowie i Stanisławowie oraz na Wołyniu. Po II Wojnie Światowej był duszpasterzem także w kilku innych miastach Polski powojennej. Autor licznych artykułów, paru książek i podręczników wydanych w kilku językach, oraz dwóch tomów poezji religijnej jak również zbioru pieśni sakralnych. Dzieciństwo i młodość spędził na Kresach Wschodnich i w Galicji. We wrześniu 1939 po wkroczeniu Armii Czerwonej do Lwowa zmuszony był ukrywać się przed aresztowaniem i zsyłką na Sybir. Do Lwowa mógł powrócić dopiero w roku 1941 po ataku hitlerowskich Niemiec na ZSRR. W 1944 w raz z rodziną przenosi się do Warszawy. Wkrótce potem zostaje aresztowany i wywieziony na roboty do Rzeszy. Po powrocie do Polski, jeszcze jesienią 1945 roku zostaje redaktorem w kościelnym wydawnictwie, a trzy lata później rektorem seminarium duchownego. W latach stalinizmu, ze względu na zaostrzenie restrykcji administracyjnych i programową walkę z religią, ówczesne władze komunistyczne wydają nakaz aresztowania A. Maszczaka, którego po „pokazowym” procesie skazano na trzy lata więzienia. Ciężkie warunki i złe traktowanie spowodowały, że w roku 1955 A. Maszczak został przeniesiony do szpitala więziennego ze względu na krytyczny stan zdrowia. W okresie „odwilży” zostaje zwolniony i po rocznej rehabilitacji zdrowotnej powraca do czynnej pracy zawodowej i twórczej. W roku 1958 ponownie zostaje mu powierzona funkcja rektora. W roku 1962 przechodzi w stan spoczynku, aby w grudniu 1963 r. wraz z rodziną wyemigrować do Australii. Jak mówią jego najbliżsi, najbardziej kochał książki. W zawierusze dziejów stracił trzy biblioteki. Jedną we Lwowie, drugą w warszawskim powstaniu i trzecią przy wyjeździe do Australii.
Książki • „Kto ma przy sobie książkę, nigdy nie jest człowiekiem samotnym” • „Książki to towarzystwo, które człowiek może sobie dowolnie dobierać” • „Czytanie książek to rozmowa z najwspanialszymi ludźmi minionych wieków” • „Książka jest jak wspaniały ogród, który, idąc na spacer, można schować do kieszeni”
Życie • „Życie bez celu to jak okręt bez steru, dlatego jedni idą przez życie – osiągając korzyści, zaś inni – jedynie ponosząc straty. Lęk przed rzeczywistością to epidemią naszych czasów, zaś wzbudzanie litości to marny sposób życia” • „Jeśli na drodze życia chcesz pozostawić ślad twych stóp, to ubierz robocze buty i pamiętaj, że ileś przemyślał przed pracą, o tyle ją skróciłeś”
Czas • „Prawdziwa mądrość to umiejętne wykorzystanie czasu i możliwości. My marnujemy czas, a czas marnuje nas...” • „Dobrze jest zapomnieć o trudnych czasach, a jedynie zapamiętać to, czego nas nauczyły”
Mądrość • „Mądrość w codziennym życiu jest podstawą szczęścia. Z mądrością każdemu do twarzy, ale pod jednym warunkiem, że jest oparta na solidnej wiedzy” • „Kto zna innych, jest mądry, kto siebie – oświecony, zaś prawdziwa mądrość to znać granice swoich możliwości” • „Rozsądny wierzy połowie tego, co słyszy, mądry wie, której połowie wierzyć. Umiejętny człowiek wie, co powiedzieć, mądry, co przemilczeć”. • „Najbardziej pusty jest ten, kto jest pełen siebie, bo pustego człowieka tylko próżnością można napełnić. Bywa też, że wiatr historii wynosi wysoko tych najlżejszych” • „Największą tragedią jest połączenie wysokiej umysłowości z niską moralnością, zaś głupsza od głupoty jest tylko uczona głupota...” • „Zamiast palcem wytykać innym błędy, wyciągnij raczej pomocna dłoń” • „Kto nie staje się lepszym, przestaje być dobrym, zaś prawo wzrostu stwierdza, że człowiek, który nie rośnie, kurczy się” „Jedyny skrawek świata, który powinniśmy codziennie ulepszać, to samego siebie”
Przedwojenny absolwent Wydziału Filozofii i Nauk Humanistycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, redaktor wydawanego we Lwowie „Miesięcznika Społeczno-Religijnego”. Teolog, biblista, wychowawca i wykładowca a także duchowny adwentystyczny, pracujący od 1924 we Lwowie i Stanisławowie oraz na Wołyniu. Po II Wojnie Światowej był duszpasterzem także w kilku innych miastach Polski powojennej. Autor licznych artykułów, paru książek i podręczników wydanych w kilku językach, oraz dwóch tomów poezji religijnej jak również zbioru pieśni sakralnych. Dzieciństwo i młodość spędził na Kresach Wschodnich i w Galicji. We wrześniu 1939 po wkroczeniu Armii Czerwonej do Lwowa zmuszony był ukrywać się przed aresztowaniem i zsyłką na Sybir. Do Lwowa mógł powrócić dopiero w roku 1941 po ataku hitlerowskich Niemiec na ZSRR. W 1944 w raz z rodziną przenosi się do Warszawy. Wkrótce potem zostaje aresztowany i wywieziony na roboty do Rzeszy. Po powrocie do Polski, jeszcze jesienią 1945 roku zostaje redaktorem w kościelnym wydawnictwie, a trzy lata później rektorem seminarium duchownego. W latach stalinizmu, ze względu na zaostrzenie restrykcji administracyjnych i programową walkę z religią, ówczesne władze komunistyczne wydają nakaz aresztowania A. Maszczaka, którego po „pokazowym” procesie skazano na trzy lata więzienia. Ciężkie warunki i złe traktowanie spowodowały, że w roku 1955 A. Maszczak został przeniesiony do szpitala więziennego ze względu na krytyczny stan zdrowia. W okresie „odwilży” zostaje zwolniony i po rocznej rehabilitacji zdrowotnej powraca do czynnej pracy zawodowej i twórczej. W roku 1958 ponownie zostaje mu powierzona funkcja rektora. W roku 1962 przechodzi w stan spoczynku, aby w grudniu 1963 r. wraz z rodziną wyemigrować do Australii. Jak mówią jego najbliżsi, najbardziej kochał książki. W zawierusze dziejów stracił trzy biblioteki. Jedną we Lwowie, drugą w warszawskim powstaniu i trzecią przy wyjeździe do Australii. 